Flatlined
Wie is het niet opgevallen, ons aller blond wilgeraast Wildertje scheurt nog steeds als een dolle stier door het politiek correcte Den Haag heen. En als het weer eens tijd is om wat media-aandacht te claimen, spreid deze vechter zijn klauwen uit naar omliggende landen. Het afwijken van de gevestigde orde met alle ongeschreven regeltjes, zogenaamde fatsoens-etiquettes, en vooral vastgelegd taalgebruik is een doorn in het oog voor menig politieke pluche-fetishist. De tijd waarin opgeroepen werd politiek anders te bedrijven, en waarbij de gevestigde orde hierop ja-knikte om vooral maar in de smaak te vallen bij het grote publiek, die tijd, die ligt niet ver achter ons. Maar eenmaal de balans opmakend zo aan het einde van 2009 geldt dat er weinig is veranderd. Gij die afwijkt zal de zondebok zijn, onvoorwaardelijk. Onafhankelijk of men het eens is met deze rakker, de politieke omgevingssituatie is niet veranderd. Geen vooruitgang, geen achteruitgang! Trendmatig gezien een absolute flatline.
En het blijft niet bij het haast ontastbare politieke vlak, want ook op uitvoerend vlak blijft het oerhollands. Naïef dus, en persoonlijk bestempeld als 'net niet'. Dolheid van de mens, afwijkingen en gestoordheden zullen helaas nooit verdwijnen. Het is de tol van het leven, inherent aan het menselijke ras, en wat gedurende dit jaar van zeer dichtbij ervaren is door de leden van het koninklijk huis. Had prinses Maxima dit ooit kunnen bedenken, in dit zo veilige bekrompen nederige landje waar bromsnor op een fiets gewapend met een potje thee de meeste problemen op papier gemakkelijk aan kan. Nee, alhoewel achteraf gemakkelijk gezegd, is de standaard naïviteit van de landelijke beschermde machten eerder regel dan uitzondering. Vele woorden, maar weinige serieuze daden zijn kenmerkend, al jaren lang en nog steeds in dit jaar. En als vernederende proof-of-the-pudding weet een verslaggever maar eens aan te tonen dat het leggen van bommen in de buurt van belangrijke functionarissen kinderspel is. Dat bewijst helaas weer eens dat de mond van onze bromsnor-functionarissen groter is dan de daden. As usual, nothing changed!
Goed, een andere uitvoerende instantie dan maar, de vrienden van de 'Blauwe Brigade' die constant iets moeten roepen over niet leuker maar wel gemakkelijker. Valsheid ten top, als een op hol geslagen groep roofdieren die weinig op hebben met de dierlijke soortgenoten, de gemiddelde Nederlander in dit geval. Bedenk het volgende maar eens. Dagelijks als dief op pad om het ene huishouden na het andere te beroven, en tegelijkertijd vingerwijzend krijsen dat dit werkelijk niet mag. Redelijk reëel en begrijpelijk, toch? En dan die hopeloos verloren 'Blauwe Brigade', de groep die onder goedkeuring van 's land leiding maar zoveel mogelijk eurootjes in het laadje moet brengen. Helder, stuur je toch wat blauwe envelopes richting het dievengilde, of ze even wat belasting over de gestolen waar willen heffen. Nee, de ethiek zou in dit geval ver te zoeken zijn. En toch is het feitelijk wat er gebeurt op pokervlak. Discussies overal over het feit of het spelletje wel dan niet een kansspel is, en of het daarmee wel of niet de legaliteit in mag. Het ene ouderwetse in thee gedrenkte vingertje wijst afkeurend naar eenieder die niet in 's lands grootste gokpaleis het geld omzet. Maar ach, laat de discussie maar sudderen zal de gedachte zijn. De schijn ophouden dat het gaat om het tegengaan van gokverslaving stuit op verzet. Maar gelukkig, er is nog steeds die 'Blauwe Brigade', die dan maar gewoon komt incasseren over activiteiten die niet echt binnen de wet vallen. Deze brigadiers zouden overigens niet misstaan in de periode die 65 tot 70 jaar achter ons ligt. Maar overduidelijk alweer, zijn toch een aantal conclusies te trekken. Ten eerste geldt graaien wat er te graaien valt, want daar ligt een hogere prioriteit dan bij welk ander belang dan ook. Maar erger nog, en dat is het tweede, de discussie over het poker, kansspel of niet, weet het Haags pluche nog steeds vakkundig op te rekken zonder argumenten. Geen serieuze voortgang valt er te boeken ondanks inspanningen van velen. Jammerlijk, flatlined, de pokerstrijd lijkt in 2009 niet veel verder gekomen te zijn.
Vingerwijzend naar anderen, moet ook de hand in eigen boezem worden gestoken. Wat is nu de persoonlijke balans, vooral op het vlak van poker? Dan moeten we toch even zeer diep graven tussen de bergen afgestorven hersencellen en restanten denkwerk die liggen weg te rotten tussen de ooit zulke goede voornemens. Wat was er ook al weer een voornemen, met plezier voor poker toch serieus werken aan de verbetering van het pokerspel om zo te gaan spelen op hogere niveaus. Wat analyses betreft is wel een ding duidelijk geworden, er komt geen eind aan. Absoluut fantastisch, want dat bevestigt persoonlijk wat iedere professional vrijwel constant roept: "iedere dag, iedere game en ieder toernooi leer je weer wat bij". En voor ondergetekende, of beter, juist voor ondergetekende is dat waar. Die analyses hebben in het afgelopen jaar telkens weer wat opgelevert. Beetje bij beetje vallen de puzzelstukjes in elkaar en worden zwakke plekjes aangewezen. Warempel, zou dan op persoonlijk pokervlak die verdraaide flatline niet gelden? Geen nood, consistentie blijkt de boventoon te voeren. Een hele simpele opmaak van de balans wijst uit dat het cash-game niveau exact hetzelfde is als een jaar geleden. Nou, dan moet de uitpuilende bankroll dan maar de doorslag geven. Illusies worden gelijk de hard bevoren grond in geboord, de bankroll is nagenoeg exact hetzelfde. Niet vooruit, niet achteruit, niet omhoog, niet omlaag, gewoon gelijk. Oersaai, maar totaal in lijn met hetgeen tot nu toe geconcludeerd kon worden. Een progressietechnisch verveelde flatline.
En om een bepaald niveau in poker te kunnen spelen, of beter gezegd om te kunnen excelleren, zal tijd nodig zijn. Veel spelen en zeker de nodige hoeveelheid kwalitatief goed gespeelde pokerhanden bepalen de mate van progressie. Totaal kansloos voor deze werkende pokerliefhebber, zeker gezien het feit dat een relatie, een sociaal leven, voldoende frisse buitenlucht en talloze andere interessant bourgondische activiteiten het leven naar een nog hoger kwaliteitsniveau trekken. En daarop lijkt de ambitie voor een pokerspel op andere niveaus troosteloos te stranden. De wens is er wel, maar de wil niet. Ja, prioriteiten in het leven liggen gewoon anders, en dat is en blijft persoonlijk een feit. Hoe mooi en oneindig leerzaam het spel ook is, het is niet de moeite waard andere zaken eraan op te offeren. Kortom, op het vlak van besteedde pokertijd, is eveneens geen groei te ontdekken. En daarmee is gelijk ook een ander doel dat in het begin van jaar is gesteld, eerloos de nek om gedraaid. Namelijk het spelen van live poker, niet in het casino maar juist de kroegtoernooien die met een redelijke inleg en een goede organisatie zeer aantrekkelijk zijn. Dan hebben we het dus niet over het circusfestival Pokerkampioen van Nederland. Juist doordat kroegen deze toernooien toelaten op momenten dat er toch al relatief minder klanten zijn, is dat voor een serieus werkend persoon weer minder. Daar komt dan die levensprioriteit weer om de hoek kijken. Het is gewoon niet te doen om op zondagavond een toernooi te spelen, waarbij diep in de nacht nog een finaletafel afgewerkt moet worden. Immers die verdraaide wekker de volgende dag zit dwars, en bovendien fris aan de slag bij klanten is toch ook niet te negeren. Het valt te raden inmiddels, de voortgang op het vlak van pokertijd en live poker is uit te drukken in de vorm van een flatline.
Is het dan een verloren jaar geweest? Nee, zeker niet! Alhoewel het zeer jammer blijft dat in Nederland alles naïef en traag gaat, kan geconcludeerd worden dat qua poker mijn persoonlijke voortgang exact past in die lijn. En positief gedacht, was er geen echte absolute achteruitgang. De interesse voor het spelletje is altijd nog op een positieve manier aanwezig. Genieten van het spel, dat is gebleven, en dat is het allerminste dat aanwezig moet zijn. Is dat er namelijk niet, dan ben je slecht bezig. En bovendien, er vloeien nog steeds pokerblogs van mijn hand, uiteraard niet meer dan anders. Immers het zou de rode draad van 2009, de flatline, anders ongenadig verstoren. En voor volgende jaar, laten we hopen dat een neerwaartse spiraal achterwege blijft. Geef me dan maar die stabiele flatline, een tevreden gevoel samen met een glas goede whisky en een sigaar. Voor iedereen, wat ook je wensen en doelen zijn, zorg ervoor dat je geniet in 2010!